Vochtbestrijding in Dilbeek

Vochtproblemen in Dilbeek worden voor een groot deel bepaald door twee factoren: het geaccidenteerde reliëf van het Pajottenland, met heuvels en beekvalleien zoals die van de Pede en De Wolfsputten, en de typische zandleemgrond. Deze combinatie zorgt ervoor dat vochtproblemen frequent voorkomen.

• Vochtige kelder door extreem hoge grondwaterdruk: de Dilbeekse zandleemgrond draineert neerslag heel traag en houdt het water langer vast. In een gemeente zoals Dilbeek stroomt het regenwater bovendien van de heuvels af naar lagergelegen gebieden en valleien. Hierdoor stijgt de grondwaterspiegel plaatselijk heel snel na regenval. Dit creëert een hoge hydrostatische druk tegen de keldermuren en vloerplaten, met insijpelend water, vochtige keldervloeren en schimmel tot gevolg.
• Opstijgend vocht in authentieke dorpskernen en Pajotse hoeven: in de oudere gebieden van Dilbeek, Schepdaal, Sint-Martens-Bodegem en Itterbeek staan veel vooroorlogse woningen en karaktervolle hoeven. Deze panden zijn gebouwd op volle grond, zonder waterkeringslaag. Omdat de zandleemondergrond continu vochtig blijft, werkt het traditionele metselwerk als een spons. Het grondwater stijgt metershoog op in de binnen- en buitenmuren van je Dilbeekse woning, met zoutuitbloeiingen en afbrokkelend stucwerk als resultaat.
• Doorslaand vocht op de windrijke Pajotse heuvels: Dilbeekse woningen die op de open heuvels en kouters liggen, zoals rond Schepdaal en Sint-Ulriks-Kapelle, vangen de volle laag van de  zuidwestenwind. Waar huizen in een gesloten stadskern beschutting hebben, komt de slagregen in het buitengebied van Dilbeek rechtstreeks op de gevels terecht. Bij verouderd voegwerk of poreuze bakstenen raakt de gevel verzadigd en slaat het vocht door de spouw naar de binnenmuren.